11.6.15

BUN * Antwerpen


                                                                                           Foto: Els Debremaeker

Ik stond te popelen, denk dat we één van de eerste gasten waren toen Bun net openging, alweer bijna een jaar geleden. En wat was dat thuiskomen!

Nog steeds antwoord ik, wanneer mij naar mijn lievelingsrestaurant in Antwerpen wordt gevraagd, volmondig en zonder aarzelen:  BUN. Ik heb er mijn beste vrienden allang geïntroduceerd en het is zoals met je mooiste herinneringen, je wil ze delen maar toch ook koesteren.


Je kan er doorlopend eten, wat ik zo hard mis in België - Azië is eten, altijd én overal.
Dus ik ga liefst tussen twee services door (heeft misschien ook te maken met het feit dat ik zelf meestal aan het vuur sta en het onregelmatige leven als kok). Dan voel je de rust in de keuken en zijn ook Hoa en Huibrecht in rustig tempo en dan kunnen we 'babbelen' (om het op zijn Vlaams te zeggen). Omdat ik zelf lang in Azië heb gewoond, is hier komen eten altijd echt een beetje zoals bij familie gaan eten, of bij mijn vrienden in Taiwan. Ik wou alleen dat ik vaker kon langskomen - net zoals we vaker onze familie moeten gaan opzoeken... Banden en familie, gespreksonderwerp bij uitstek, Hoa zegt dat mijn ogen blinken als ik over mijn Chinajaren vertel (en mijn hart maakt sprongetjes als ik hun gerechten proef, alsof ik terug in de tijd ga).



Het mooie aardewerk waar ze de gerechten in serveren is van de hand van de papa van Huibrecht en hij is ook de man die het houtenwerk verzorgde. Zo zie je maar dat banden en familie niet enkel in Azië belangrijk zijn. Mooi!


Het restaurant ademt ook iets erg rustig uit, het is een lange smalle ruimte met achteraan de kleine keuken en je wordt een beetje naar de keuken toe gezogen. Ik zit het liefst aan de 'toog' met zicht op de keuken. Je krijgt bij ontvangst al direct een lekker warm en geurend gastendoekje, dé manier om je vermoeidheid en zorgen in het doekje weg te werken en je klaar te maken voor de smaakervaring.
De vorige keren nam ik de verdecchio die goed aansluit bij de keuken (de huisgemaakte worst is heerlijk in combinatie) maar nu nam ik de Sloveense natuurwijn en was verkocht.
Ik heb intussen bijna alle  gerechten van de kaart geproefd, behalve die met schaal-en schelpdieren want helaas, allergie (maar mijn gasten hebben die al wel geproefd en lekker bevonden). Favoriet bij mij zijn de rolletjes met Brasvar en de makreel. Nu nam ik de hondshaai en heb daarvan heel rustig, stukje na stukje genoten. Een Westerse vis in een Oosterse jas en de smaken zaten perfect in balans.

Hoa vertelde dat ze vanaf nu op zondag de deuren gaan sluiten - meer tijd voor de familie en speeltijd in de keuken om nieuwe gerechten op de kaart te kunnen zetten. Voor het eerste: absoluut doen! Voor het tweede: ook absoluut doen, want ik kijk er altijd naar uit om de nieuwe gerechten te komen proeven. En op maandag mijn geliefkoosde plek om tussen de services door te gaan proeven.